مثل سیاره ای سرگردان مزارت را می پویم ، زمین امشب از انبوه تیرها خون آلود است ، تو کدامین عهد را روز ازل امضا کرده ای که حتی مزارت ، حتی کفنت ، آماج ستم ستمگران است ؟
بغض گلویم را در بغض غیرت عباس(س) گم کرده ام و اشک خون آلودم را سپر اشک باران زینب(س) نموده ام ، چگونه از خواهرت بخواهم که گریه نکند ، وقتی دشمن حتی کفنت را بی زخم نمی خواهد ؟! مگر چه کرده ای با ظلم که ظالمان با کشتنت هم آرام نمی گیرند ؟
چه کرده ای با جور که جائران جسم بی جانت را نیز بر نمی تابند .
سردار مظلوم
سکوت ، سایه بر ذوالفقار کلامت نیانداخت و صلح شمشیر فکرت را به نیام نکشاند .
نامت ای برادر زینب ، برجریده تاریخ ، سرور آزادگان ماند، جانم فدای سالهای غربت تو که از طعنه دوستان و شماتت دشمنان ، رویت به زردی گرایید .
گل زرد باغ فاطمه (س) ترس از ابهت اندیشه ات ، با دشمنان چنان کرد که حتی خانه ات را محل توطئه قرار دادند ،
سردار مظلوم عشق ! جز تو کدامین سردار ، در مامن خانه اش آماج ستیز دشمنان شد ، و کدامین دلاور جز تو به تیغ توطئه کشته شد ؟
عشق بی فرجام شیعه ! که اشکها تا ابد در خانه تو جاری اند و ناله ها تا حشر هم آوای سوگواران تو ، بعد از تو مباد خنده بر اهالی کوچه بنی هاشم ! بعد از تو مباد زندگی بر مردمی که در صلحت چانه چون عجوزه ها زدند !
افسانه گویان عرب از تو خواهند سرود ، آن هنگام که بادهای شمالی به سوگواری تو می آیند .
پسر دختر پیامبر ! جگر پاره ات قصه گوی افسانه های خونین عرب خواهد ماند تا آواز کودکان غم در بادیه های حجاز باشد و مویه کولیان و آوارگان دشت های خشک عراق ، مدینه بی تو عزاخانه ای بیش نیست ای برادر حسین ، چگونه برخاکت نهم ای پاره پاره کفن ! وقتی می دانم رسول الله (ص) تو مرا سرور جوانان بهشت خطاب کرد ، سرور جوانان بهشت و لباسی پاره پاره ؟!!...
چگونه ترکت کنم ، وقتی که همه عمر منی ؛ همبازی کودکی ام ، هم غصه جوانی ام ، هم رزم صفین و همسایه مدینه ام ؟...
برادرم ، برادرم ، برادرم ، به خدا که چون تو نیکو برادری مرا نبود و چون من ، غمگین برادری در سوگ تو نیست ، امام من بودی و برادر صدایم می کردی ؛ رعیت تو بودم و همدم قرارم می دادی ...
اف بر این قوم که امام خویش را وادار به صلح کردند و خانه نشین ! و اف بر دنیا که حسین (ع) را بی حسن(ع) زنده نگه داشت ! اف بر دنیا .